49. Bill Orcutt – “How The Thing Sings”
Blues never again sounded like a physical struggle on a detuned guitar. The improvisation, the randomness, the passion this album has, re-examines this whole music era. Orcutt has created his own musical universe – tense and violent, but also, beautiful.

48. Thymolphthalein – “Ni Maître, Ni Marteau”
Advanced percussive techniques clash with non-intrusive live electronics to produce always shifting rhythmic patterns – such a pleasurable headache.

47. Battles – “Gloss Drop”
Metronomic synth rock, poppy Technicolor, carefully placed avant-gardisms, the Rush influence and Yamatsuka Eye singing sooo high it sounds like reggae – a glossy blob we loved.

46. Burzum – “Fallen”
Beyond impressionistic blackmetal riffing, “Fallen” was an outstanding vocal performance by Mr. Vikernes. Fascist pig, a crying wolf or a fallen angel? All in all a great Norse artist.

45. Nettle – “El Resplandor: The Shining in Dubai”
The soundtrack for an imaginary remake of Kubrick's “The Shining” set in a luxury hotel in Dubai. Dj/Rupture mixes cello, violin, guembri, guitar, and voice with a subtle lightness, creating a creepy atmosphere. Beware of the visions and the ghosts.

44. Christoph Heeman – “The Rings Of Saturn”
Focusing on everyday rural sounds, Heeman carefully builts up a fictional sound world that resonates with haunting memories of another, more pastoral and peaceful life setting. Daydreamgaugic music.

43. Woods – “Sun And Shade”
They left the moisture at their underground cave, for a sunnier and dry forest. They found there grapes of lo-fi, folk, krautrock, hidden in the shadows. They don’t have to squeak anymore - they have tasted wisdom and they have made a great album.

42. King Creosote & Jon Hopkins – “Lose Today”
Bittersweet melodies, emotionally tensed atmosphere, great lyrics – the charming impact of the simplicity and straightforwardness. They have unearthed a fragile, aged diamond.

41. Peterlicker – “Nicht”
Exceptional industrial / noise rock / electronic project that tilted its Teutonic barbarism / deutsche intellectualism axis towards the last. And this the voice of our favorite tyrant Schäuble being tortured to death by merciless laptops on the first track? Or is it me flippin’?

40. Jenny Hval – “Viscera”
A cerebral journey of somatic dimensions reconceptializes norse folk in a more elastic, free form and liberates femine poetic instincts in us all.

39. High Places – “Original Colors”
Catchy pop melodies scattered in an electronic carpet with rhythmic drums, dub elements, indie music, dreamy vocals. Danceable? Yes. Colorful? Of course. Cohesive? Absolutely.

38. Rhys Chatham – “Outdoor Spell”
In one of his most experimental and satisfying works, Chatham orchestrates a flock of blowing horns to built layers of free moving sounds that posses magickal qualities indeed.

37. Carol Anne McGowan – “Songs From The Cellar”
A hair-rising, warm and gentle voice accompanied by simple, delicate melodies in acoustic guitar. Unbelievable lyrical the 7 folk songs captures the vibe of the 400-year-old wine cellar, where they were recorded.

36. The Doomed Bird Of Providence – “Pray”
Slow moving, rotten doom folk ballads portray a series dreadful incidents on a ship quest to Australian 2 centuries ago that somehow match perfectly with our own everyday greek crisis hell. Oh! And that sick way Mark Kluzek spits out those disgustingly miserable lyrics.

35. D Charles Speer – “Arghiledes”
Rebetika found a safe shelter under the psych and imrpov wings of the member of No Neck Blues Bland. And, as a Greek believe me, very few have rediscovered the power of this underground music of 20th century as good as him.

34. The Feelies – “Here Before”
A much welcome return of NJ indie geniuses. No one makes tingling guitar rock sound so sempterberish.

33. Jasmina Maschina – “Alphabet Dream Noise”
Field recordings, noise, whisperings, pop tunes, folk guitars, subtle rhythms, woozy drones, nostalgic atmosphere, dreamy and haunting texture. You surely got the picture for this appealing album.

32. Dan Haywood's New Hawks – “s/t”
Our spirit is always flying high when listening to the earthly folk songs of struggle, loss, and love of nature by this talented lad. A new folk prophet in the making.

31. Matana Roberts – “Coin Coin Chapter One: Gens de Couleur Libres”
A powerful African-American improv jazz album, that slides unsurprisingly from poetical expression, to brutal maximalist, from epic instrumentation to sentimental silences. This is a strong musical statement that contains not hate, but cleansing.

30. Causa Sui – “Pewt'r Sessions 2”
Kratrock extravaganza. A limitless drive of endless guitar improvisations, of heavy drum rhythms, of motorik stubborn bass. An electric phoenix that will blow up your mind. Hear it at maximum volume: this beauty is the best way to get a sweet headache.

29. Call Back the Giants – “The Rising”
Cozy pseudo-amateurish drones, analog synth banalities, paranoid voices and childlike naiveté form a typically British hauntological soundscape that refuses to unveil the more hidden aspects of its mystic formula.

28. A Hawk and a Hacksaw – “Cervantine”
This technically perfect yet ultra – passionate take on traditional Balkan folk music got us –almost- dancing in front of our laptop screens. How much do you charge for a wedding party?

27. Deerhoof – “Deerhoof vs. Evil”
On their 7th album, this crazy crew reached for new peaks of avant pop intentness and ended with a marvel of an album full of tricky sounds and sticky hooks!

26. The Necks – “Mindset”
The cosmos of this band is unique. How the themes are changing as the time is passing by, how the compositions are being build, how this affects on you is solid and outstanding. “Mindset” is their most aggressive, their most rough piece of art to date – it attacks you as a vicious lizard.

25. Tape – “Revelationes”
There are some moments, as the night turns to day, that everything is set silent and still. Those moments are very tense, but also calm. That silence and stillness applies to this ambient folktronica. A superb close-up to gentleness.

24. Joe McPhee and Chris Corsano – “Under a Double Moon” much anticipated clash between the old guard and the new school of free jazz that swayed from crying lyricism, when McPhee’s sax took the lead, to dynamic improvisational crescendos propelled by a restless Corsano. Kept the fire in our hearts & minds for this music burning…

23. Grouper – “A I A Alien Observer”
This is a typical grower. Repeated listening lifts the hazy, thick reverb drone to unveil a cosmos of folksy outdoors tranquility and ambient pop charm.

22. Alex Monk – “The Safety Machine”
Ambient psychedelic is delivered with progressive electronics, reverbs, hypnotic drones and subsequent mixing. Monk’s music world is abstract, dark, inconvenient and almost old-fashion. But at the same time is experimental, pleasant and capture you with its distant charm.

21. Haunted House – “Blue Ghost Blues”
A heavy and electrified haze floats over this album. The drums are magically makes the pathway, like ritualistic percussions in African jungle. The music, naked and truthful, slaps you with its power. And then the voice of Langille’s – the screams, the murmurs, the quiet speaking, just finishes the job. You’ll need a lot of days to recover from this masterpiece.

20. Torlesse Super Group – “s/t”
The music is slowly reveals here, with a lot of feedbacks, loops and drones. It has a natural breathing, but it’s frozen, yet distant and occult. It really acts upon you. This one is a typical New Zealand album. Strange, great, mind tripping.

19. Thurston Moore – “Demolished Thoughts”
Unapologetically, Thurston Moore’s pristine acoustic guitar style turned lavishing romantic on this splendid viola and violin trio session and provided a perfect late summer afternoon soundtrack for sonic heads and folk freaks alike.

18. Eternal Tapestry & Sun Araw – “Night Gallery”
One of the best psychedelic-space-rock groups nowadays, meets one of the most efficient guitarists of the last five years. Of course the combination is burst into a kraut explosion, a mouth dropping galaxy of abstract electrified heaven. Yeah!

17. The Sea and Cake – “The Moonlight Butterfly”
In an experimental turn, for their own terms at least, their austere post – pop music was fundamentally refreshed by electro and krautrock moves and Prekop’s re-energized delivery. Perfect minimal pop triumph.

16. Aidan Moffat & Bill Wells – “Everything's Getting Older”
Heartwarming melodies flourish from the heavy, gloomed piano. They are surrounded by beats and loops, strings and bass. The lyrics are bold; they are actually great stories with existential themes: Love, life, sex, death. I devoted many days of this year to listen repeatedly this tremendous whirlpool of musical poetry.

15. Peter Evans Quintet – “Ghosts”
Injecting electronic elements into a massive modal to free jazz structure, Evans and his skilful quintet came up with a astonishing post-jazz work that enlightens the imagination of the common free jazz lover as few others did before…

14. Richard Youngs – “Long White Cloud”
The third of the year and most straight-to-the-heart release by our beloved Youngs, unfolds a wonderful, partly guitar-strummed, saga for the inner and outer space. We join yet another mindtrip with joy.

13. Kammerflimmer Kollektief – “Teufelskamin”
The Berlin collective by objecting post- rock banalities and embracing krautrock plus more a cosmopolitan post-jazz feel, made a sexy, mysterious sound that wetted our minds aplenty.

12. SYCH – “Lunar Roulette”
A free-jazz super group that launches an extreme improvisation. The deep multilayering of this sonic feast will take your head off. It’s a primal sound, an awkward bouquet of brute noises that demolishing any form, a piercing listening.

11. Mike Watt – “Hyphenated Man”
For his mid life crisis rock opera Watt took inspiration from his post punk roots in Minutemen: a super-technical trio, chop-chop jazzy fastness, signature stop-start rhythms, great leads etc. The result: his best album since “Double Nickels on a Dime”. If only it wasn’t so self-centered it could have wake the hypnagogic American indie kids from their synth slumber.

10. Ignatz – “I Hate This City”
Devens’ muddy alienating blues have come to perfection. The mysterious aesthetic, the blurry vocals, the idiosyncratic guitar playing, everything that sums to Ignatz dysfunctional music world are structuring here his precious magnum opus. Till now, of course.

09. Cut Hands – “Afro Noise I”
A dizzyingly machine that products noisy voodoo rhythms. A frenzy dark compelling mix of African percussions – offensive, aggressive, painstaking. Somebody must surely cut Bennett’s hands, cos if he makes another album like this, my neck will go loose from the headbagging.

08. Evangelista – “In Animal Tongue”
No melodies here. The instruments just making sounds, somewhere in the background. There is no climax, no intensity, no peaks and troughs. Everything focuses to Bozulich’s unbelievable and charismatic prose. The most dark, angry, toxic album of this year.

07. Tom Waits – “Bad As Me”
Uncle Tom we ought to thank you for this: “Chicago” is a 2-minute howlin’ blues gem, “Kiss Me” makes old couples feel like first starters, “Talking All The Same Time” is the absolute economic crisis threnody-ballad, “Bad As Me” resurrects the that old’ Beefheartian spirit, “Hell Broke Luce” is the US Army anti-anthem and “Satisfied” is best Rolling Stones song in ages. No one make the as Good As You.

06. Aethenor – “En Form for Blå”
Please hear this at night. And do it with headphones. Turn off the lights and close your eyes. The ambient, metal, kraut, improv elements this beauty contains, the amorphous atmosphere, the dystopian landscape that builds will reward you with maximum pleasure.

05. Fovea Hex – “Here is Where We Used to Sing”
Really there are few things to say about this album. Very few indeed. I can only stand speechless to the soporific melodies, to the strange tidal ambient sounds, to the warm and vivid vocals, to the stunning majestic and cohesive music that dominates the air. Epiphany, is the word I’m looking here?

04. The Scene Is Now – “Magpie Alarm”
Can’t begin to say how much I adore this album. May sound too idiosyncratic and laid back at times, but honestly it contains the most poetic lyrics I‘ve listened to the previous year, the most sentimentally potent avant / pop moves and the lushest jug band ever. My love for American indie judged in the late ‘00s by lame releases, is again restored.

03. Alvarius B – “Baroque Primitiva”
Let’s say that covering a song is something that has never happen before. And let’s just say that to play a song that already exists is an idea that a guy has in Seattle, after smoking 2 packets of cigarettes. And then he makes an album that explores a new musical era. Yes, hearing Alan Bishop’s album you get the feeling that cover songs were never made in the past. That’s how strongly he conquers the infamous tracks he is playing with his only weapon a detuned guitar.

02. Group Doueh – “Zayna Jumma”
Salmou Baamar benefited heavily from clean production, beautiful tuareg singing, African trance rhythms and skeletal drumming by the Group, to unleash pure psychedelic desert rock guitar licks that sprayed on our minds like golden rain. “Zayna Jumma” celebrates the rebirth of the primal rock n roll urge in its own Arabic ways!

01. Elle Osborne – “So Slowly Slowly She Got Up”
As you might have already realized, this blog loves British folk. And here we have a keenly and expressive voice, yet tender and fragile. Also we have an all-star cast, we have stirring melodies, magnificent instrumentation, a colorful patchwork of emotions array through the tracks. So, isn’t an obvious no1?

HAUNTED HOUSE - "BLUE GHOST BLUES" (2011)

2011-12-23T12:03:00.003+02:00

Οι Haunted House, ήταν μια μπάντα που είχε φτιάξει ο Loren Connors κάπου τη δεκαετία του ’90, με μικρή διάρκεια ζωής, περίπου 2 ετών και τη συμμετοχή των Andrew Burnes, Suzanne Langille, Neel Murgai. Πάνω από μία δεκαετία μετά, το συγκρότημα επιστρέφει με ένα δίσκο που δανείζεται το τίτλο του από ένα κομμάτι του Lonnie Johnson (1899-1970), έναν από τους πιο γνωστούς μπλουζίστες. Η μουσική που περιέχει βέβαια το Blue Ghost Blues, απέχει αρκετά από τον ήχο του Johnson. Οι δύο κιθάρες (Connors και Burnes) μπλέκονται σε μία συνεχόμενη θορυβώδης ομίχλη από παραμορφώσεις και feedback, πλάθοντας μια ατμόσφαιρα στεγνή και παγωμένη, δίχως κανόνες και ηχητικές μορφές, δίχως πολυπλοκότητες και πολυεπίπεδες αναλύσεις ήχου – ένα χαλί θορύβου που κινείτε σαν ερπετό ή αλλιώς, σαν παλιό noise-rock. Οι μελωδίες ξεπηδούν αργά μέσα από την ηχητική διαστρωμάτωση των θορύβων, με τρόπο απόμακρο και ψυχρό και το επίπεδο συνεννόησης ανάμεσα στον Connors και τον Burnes, είναι τόσο άψογο που πραγματικά σε παρασύρει. Πίσω τώρα από τις κιθάρες, δεσπόζουν τα drums του Murgai. Ρυθμικά, βίαια και λίγο τελετουργικά, όχι μόνο ενισχύουν την αίσθηση του παλιομοδίτικου κιθαριστικού θορύβου που διατρέχει το album, μα προσθέτουν και ένταση, ενέργεια και δυναμική – με έναν απροσδόκητα φυσικό και απλό τρόπο, περίπου στα χνάρια του Jonathan Kane, ή των This Heat. Διάσπαρτα, μέσα σε αυτό το κουβάρι θορύβου, εμφανίζεται η φωνή της Langille, η οποία δε τραγουδάει, μα μουρμουράει, παραμιλάει, φωνάζει, απαγγέλει – ερμηνεύει, με λίγα λόγια, με εντελώς θεατρικό τρόπο, γεμάτο συναισθήματα και εκφραστικότητα. Αυτός ο δίσκος είναι πραγματικό διαμάντι, με μία υπόγεια ανεπεξέργαστη δύναμη, τραχιά και απόμακρη.

((E A R))
((E Y E))

DANIEL PADDEN - "SHIP CHOP" (2011)

2011-12-20T21:56:00.002+02:00

Στον καινούργιο του δίσκο, ο βρετανός Daniel Padden αφήνει στην άκρη τα όργανα, την κιθάρα, το πιάνο, τα πνευστά, όλα όσα μας είχε συνηθίσει σαν μέλος των Volcano The Bear και των The One Ensemble. Το Ship Chop είναι διαφορετικό, μιας και στην ουσία αποτελεί μια ατελείωτη μίξη ethnic μουσικής, κυρίως κάπου ανάμεσα στη μέση και την άπω ανατολή. Ο τρόπος με τον οποίο ο Padden δημιουργεί αυτό το ψηφιδωτό από samples είναι τόσο ήπιος που πολλές φορές δεν ξέρεις αν έχει επέμβει, αν έχει προβάλλει λούπες πάνω σε λούπες, που τελειώνει τι και που αρχίζει κάτι άλλο. Τα περισσότερα κομμάτια κρατάνε αρκετά σε διάρκεια και σε μαγνητίζουν τόσο πολύ στο κόσμο τους, που δεν μπορείς να διακρίνεις τα όρια. Εντάξει, αυτό δεν συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, αλλά ακόμη και στα σημεία που οι τομές και οι επικολλήσεις είναι ξεκάθαρες, ο Padden έχει βρει ένα τέλειο τρόπο να τις δέσει, λες και μια ζωή ήταν παραγωγός ή dj. Φυσικά στο τελικό αποτέλεσμα υποβόσκει το γνωστό από τους Volcano The Bear χιούμορ, φυσικά και είναι άκρως εξωτικό και αιθέριο, με τα μαγευτικά ανατολίτικα κρουστά και τις υπνωτιστικές μελωδίες, τα περίπου τελετουργικά φωνητικά και τα απλά – μα όχι απλοϊκά – χορευτικά ιδιώματα. Οι πήγες του Ship Chop μοιάζουν να προέρχονται περισσότερο από κάποιο κινηματογραφικό περιβάλλον – δεν είναι ακριβώς αυτή η υποκουλτούρα ή η χαμένη κουλτούρα αν προτιμάτε, που βγαίνει μέσα από τις κυκλοφορίες της Sublime Frequencies ή της Finders Keepers ή όποιας άλλης εταιρίας ασχολείται με αυτό το είδος του μουσικού μεμοραμπίλια για δυτικούς, μα ακριβώς αυτό το κινηματογραφικό περιβάλλον (να υποθέσω ότι τα περισσότερα samples τα έχει τραβήξει από soundtrack;) δίνει μία ξεχωριστή ατμόσφαιρα καθώς τα μουσικά μέρη εναλλάσσονται – κάτι σαν mixtape πάρα σαν mash-up. Ή, με άλλα λόγια, ένα ηχητικό κολλάζ με περίσσιο σεβασμό και με περίσσια ευγένεια.

((E A R))
((E Y E))

DAN HAYWOOD'S NEW HAWKS - "S/T" (2011)

2011-12-10T16:46:00.009+02:00

Εδώ είναι ένα νέο βόρειο-βρετανικό αγνό folk ταλεντάκι, κοπιάστε! Μεγαλωμένος στο μουντό / βροχερό / σάπιο Sutherland, o Dan Haywood συστήνεται ω ς ένας αυθεντικός PSOW ( poet / singer / ornithologist / whatever) και καταπιάνεται με το τιτάνιο έργο να ηχογραφήσει 32 (!) originals για το ντεμπούτο του. Εμπνέεται από τις μεγάλες, χαλαρές βόλτες του στα Highlands της Σκοτίας για πτηνό-παρατήρηση και η τραγουδοποιία του είναι γι αυτό ανοικτή και προσωπική , σαν έναν εσωτερικό διαλογισμό για τα όμορφα και παράλογα της ζωής του, με το χαρακτηριστικό βρετανικό φλέγμα να υπονομεύει τους εύκολους συναισθηματισμούς. Η ποιότητα της φωνής του αρχικά θα σου φανεί μέτρια, κάτι σαν τον Βασίλη Καζούλη να προσπαθεί να τραγουδήσει βρετανό-λαϊκό-folk αλά Billy Brag. Δεν πειράζει, είναι τόσο χαρισματικός συνθέτης όσο Berman των Silver Jews ,ας πούμε, οπότε σε κερδίζει με την ιδιαιτερότητα του. Απ ΄ την άλλη, ο τρόπος που αλλάζει ταχύτητα σε κάποια κομμάτια από το σχεδόν ριμαριστό free στυλ του στις πρώτες στροφές σε πιο μελωδικό στο ρεφραίν , μου θύμισε και Bob Dylan στην μετά το “Blood On Tracks” 70s αναγέννηση του. Να μην μας διαφύγει, βέβαια, ότι το” New Hawks” είναι ομαδική δουλεία αφού η πενταμελής μπάντα που τον συνοδεύει μπορεί να μην έχει τις avant ανησυχίες που γουστάρω στους Nalle και στο καινούργιο της Elle Osborne, αλλά αρκετά δεμένη για να παρέχει ένα μεστό country /folk υπόβαθρο. Μάλιστα, νομίζω ότι αποκτούν περισσότερη προσωπικότητα όταν γυροφέρνουν μια παλιατζουρικη brit folk μελωδία, παρά όταν ακούγονται σαν τα ξαδέλφια των Lambchop. Με δεδομένες τις αναμενόμενες αδιάφορες στιγμές σε ένα διπλό CD με 32 κομμάτια, ο Haywood κατάφερνε να φτιάξει ένα αξιοζήλευτο body of work από τα πρώτα του βήματα.

((E A R 1)) ((E A R 2)) ((E Y E))

THE NECKS - "MINDSET" (2011)

2011-10-25T14:11:00.004+03:00

Κάθε album των Necks είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία. Η μονότονη και ιδιότυπη jazz που παίζουνε, συνυπάρχει με τον αυτοσχεδιασμό, την ρυθμικότητα, την αέναη περιδίνηση γύρω από ένα κυκλικό μουσικό μοτίβο. Οι αυστραλοί βετεράνοι έχουν βγάλει τα καλύτερα album για να σε πάρει ο ύπνος (και αυτό είναι κομπλιμέντο), όπως το “Mosquito/See Through” και το “Drive By”, αριστουργηματικά μουσικά χαλιά για οποιαδήποτε δραστηριότητα, σαν το “Sex” και το “Chemist” – δίσκοι που θα ζήλευε ο Brain Eno όταν εισήγαγε τον όρο environmental music και, σε γενικές γραμμές, αυτή η επίμονη μονολιθικότητα, η αφαίρεση, η στατική ροή στον ήχο τους, στοιχεία που τα έχουν αναγάγει σε επίπεδα τελειότητας, είναι μοναδιαία και συγκλονιστικά όταν καταφέρουν να σε παρασύρουν στο ψυχοτρόπο κόσμο τους. Είχα διαβάσει λίγες μέρες πριν για το νέο τους κατόρθωμα, το Mindset, και περίμενα να το ακούσω με αγωνία, όπως κάθε δίσκο τους άλλωστε. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, κατάλαβα πως οι Necks δεν αστειεύονται. Το τρίο δεν αναλώνεται σε νότες απλωμένες στη σιγή, δε περιμένει το χρόνο να αποκαλύψει τη μελωδία, δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Σου εκτοξεύει εξ αρχής ένα ηχητικό τείχος με τα επιθετικά drums και τα ασταμάτητα πιατίνια, ενώ ο Chris Abrahams στο πιάνο υφαίνει το μυστήριο πέπλο του άναρχου παιξίματος του. Όσο κυλάει το Rum Jungle, η πρώτη 15λεπτή σύνθεση του δίσκου, το μπάσο του Loyd Swanton μετατρέπετε σε ενορχηστρωτή ενός ανεπάντεχα απολαυστικού θορύβου, που τσιλημπουρδίζει, περίπου, με το No Wave. Τα πάντα δείχνουν τέλεια στα πρώτα μόλις λεπτά – τα πάντα έχουν κορυφωθεί και μένουν εκεί, σε ένα υψηλό σημείο εγρήγορσης που σχεδόν σε εξαντλεί, με μόνο διάλλειμα την εισαγωγή του Daylights, του δεύτερου μέρους του Mindset, που σε κοιμίζει πριν σε τραβήξει ξανά από τα μαλλιά σε ένα jazz ηχητικό νεφέλωμα. Το Mindset δεν μοιάζει με τα περισσότερα album των Necks. Απαιτεί την απόλυτη προσοχή σου στην αρχή, σε προσηλώνει απέναντι από τα ηχεία και σε πετάει στο πραγματικό κόσμο μετά το τέλος των δύο επικών συνθέσεων, μεθυσμένο και ζαλισμένο. Μέσα στο χάος των αμέτρητων κυκλοφοριών που υπάρχουν πια, από αμέτρητους μουσικούς που δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη λεπτομέρεια, στη παραγωγή, στο βέλτιστο αποτέλεσμα – παρά μόνο στο μέσο, στη κυκλοφορία σα κυκλοφορία – οι Necks θυμίζουν ένα ανταριασμένο νησί αρτιότητας που σου καθαρίζει, επιτέλους, τα αυτιά.

((LINK REMOVED BY REQUEST))
((E Y E))

THE SCENE IS NOW - "MAGPIE ALARM" (2011)

2011-10-16T16:07:00.006+03:00

Σε μία χρονιά που με χαρά βλέπω αγαπημένους θρύλους του αμερικάνικου indie rock να επιστρέφουν με συγκλονιστικά άλμπουμ, η προσθήκη και του “Magpie Alarm” στην φετινή συλλογή με γέμισε θετικά συναισθήματα στην εποχή της μεγάλης μαυρίλας. Έτσι, μετά τους The Feelies, Steven Malkmus, Thurston Moore, οι άκρως παραγνωρισμένοι νεοϋορκέζοι art- rockers The Scene Is Now ηχογραφούν με πλύστη αυτοπεποίθηση το πιο βατό αλλά και αληθινά εμπνευσμένο άλμπουμ της καριέρας τους. Οι δυσνόητοι no wave ντανταϊσμοί και νευρικές jazzy ενορχηστρώσεις, που τους απομόνωσαν από το πιο straight indie rock κοινό, ανήκουν πλέον στα 80s. Τα δύο αρχικά μέλη των TSIΝ Philip Dray (κιθάρα) και Chris Nelson ( φωνή) καθοδηγούν τα νεοτέρα, που προέρχονται από την downtown hot jazz σκηνή της Νέας Υόρκης, με τη διαύγεια που επιτρέπουν τα 30 plus χρόνια στο χώρο, σε μια σύγχρονη μουσική πρόταση που ακροβατεί υπέροχα μεταξύ εξωστρεφούς αμερικάνικης folk/country/jazz τραγουδοποιίας και ψαγμένου αβαντγκαρντισμού πάνω σε μια rock βάση. Αν αυτή η περιγραφή οδηγεί στο μουσικό λεξικό του μυαλού σας στο λήμμα Red Krayola / Pere Ubu μέσα πέσατε. Μόνο που οι προαναφερθείς δεν έβγαλαν φέτος δίσκο για να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται. Αντίθετα ,οι TSIN με το “Magpie Alarm” είναι απόλυτα συνεπής στις προσδοκίες που γεννά η ιστορία τους και παίζουν με τη δίπολο pop τραγούδι / προχωρημένα arrangements με άνεση : από την μία οι μελωδικές γραμμές είναι σαφέστατές και συχνά-πυκνά τονίζονται με τον πιο λαμπερό τρόπο από το χαρωπά πνευστά , τις σκαμπρόζικες νότες του πιάνου και τα moody πλήκτρα που μοιάζουν να βγήκαν κατευθείαν από τo φαινομενικά πρόσχαρο “Eureka” του Jim O’ Rourke. Από την άλλη, οι κιθάρες παραμένουν την τυπικά νεοϋορκέζικα γωνιώδεις, ενώ οι στίχοι των Nelson / Dray φτάνουν στο επίπεδο αληθινού ποιητικού λυρισμού, αφήνοντας στην άκρη το αψύ ύφος που είχαν στα 80s. Λογική εξέλιξη αφού ο Dray είναι περισσότερο γνωστός για το υποψήφιο για Pulitzer βιβλίο του “At The Hands Of Persons Unknown” , παρά για ότι κάνει με τους TSIN. Ελπίζω, με αυτό το άλμπουμ να λάβει και η υπέροχη μπάντα του το μερίδιο της αναγνώρισης που της πρέπει. Γιατί, ρε γαμώτο, δεν είναι το ίδιο σπουδαίο επίτευγμα να αυνανίζεσαι με τον υπολογιστή / σύνθι σου για να φτιάξεις το επόμενο hype-nagogic lo-fi internetικό δίσκο του μήνα με το να μαζευτεί ένα σεξτέτο καλών μουσικών και να παραδώσουν ένα τέτοιο avant pop αριστούργημα.

((E A R)) ((E Y E))

SUISHOU NO FUNE - "BONSAI NO IE" (2011)

2011-10-06T21:21:00.007+03:00

To κιθαριστικό ντουέτο των Pirako Kurenai και Kageo ίσως να είναι η τελευταίο εναπομείναν psych rock σχήμα από τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Έχοντας απολέσει μέσα στα 00ς τα περισσότερα μοναδικής ποιότητας σχήματα της εμβληματικής ετικέτας του χώρου PSF, οι Suishou No Fune με διάσπαρτες κυκλοφορίες σε δυτικές εταιρίες τα τελευταία χρόνια, αποτελούν μια σίγουρη λύση στο θέμα : που θα βρω να ακούσω spacey rock κιθάρε με θηλυπρεπή γιαπωνέζικα φωνητικά με την απαραίτητη δόση βαβούρας στην ηχογράφηση; Ηχογραφημένο σε ένα Bonsai Shop στο Tokyo το καλοκαίρι του 2010, το άλμπουμ περικλείει, χωρίς πολλές ανατροπές, στα τέσσερα μεγάλης διάρκειας κομμάτια όλο το ζουμί του λυρικού jap psych rock.Η ντελικάτες διπλές κιθαριστικές γραμμές δημιουργούν ανακλώμενους θαμπούς αλλά αιθέριους βόμβους που έχουν ως βάση αφηρημένα bluesy riffs. Εξελικτικά, οι μακροσκελείς συνθέσεις δεν εκρήγνυται σαν ηφαίστειο κιθαριστικού παροξυσμού, όπως στην περίπτωση των Fushitsusha ας πούμε, αλλά παίρνουν τη μορφή μιας χαλαρής ονειρικής μπαλάντας, που όταν προστίθεται τα κλαψιάρικα solos του Pirako και τα άτεχνα αλλά άκρως συναισθηματικά φωνητικά του, πλουτίζουν κομψά τον ήχο τους και τον στέλνουν μακριά σε νέα ψυχεδελικά ουράνια. Σίγουρα, ο ονειρώδης psych rock ήχος τους δεν αποτελεί παρθενογένεση : η κατανυκτική ατμόσφαιρα παραπέμπει στους υπερ-μελαγχολικούς Shizuka, οι μινόρε τόνοι στις κιθάρες στις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές των Damon and Naomi, ενώ για κάποιο λόγο τα άγουρα υψίφωνα φωνητικά μου έφεραν στο μυαλό τους Woods.Όμως, πέρα από τις όποιες συγκρίσεις με παλιά και νέα συγκροτήματα, οι Suishou No Fune προσφέρουν εδώ ένα ακόμη καλαίσθητο psych rock τριπάκι - ταμάμ για τον ευαίσθητο στην ιαπωνικό λυρισμό ακροατή.

((E A R)) ((E Y E))

2011-02-26T21:09:00.016+02:00

Ο Richard Youngs είναι number one στα περισσότερα ποσταρίσματα του blog μας, όποτε δίκαια θα λέγαμε πως είναι από τους αγαπημένους καλλιτέχνες. Για να το πω κι αλλιώς , είμαστε τελειωμένοι fans του – πρεζάκια για οτιδήποτε φέρει την υπογραφή του. Έτσι, όταν βρέθηκαν στον δρόμο μου δύο σχετικά άγνωστες κυκλοφορίες του από τα 90s, δεν ολιγώρησα και τις άρπαξα αμέσως, χωρίς να το ψάξω εάν είναι καλές.

2011-02-05T14:23:00.005+02:00

Τζαζοκατάνυξη. Ο βετεράνος percussionist και συνθέτης, Cyro Baptista, ο Βραζιλιάνος κολλητός του John Zorn που μένει εδώ και χρόνια στη Νέα Υόρκη – είναι παλαβός. Σίγουρα. Τα πρώτα προσωπικά του πονήματα από τη Tzadik (Love The Donkey – Beat The Donkey) είναι μέσα στη μούρλα. Ethnic καταρράκτες, με ρυθμούς που αλλάζουν σαν τραπουλόχαρτα πάνω από ένα τραπέζι πόκας, μια ενέργεια που ξεχειλίζει από παντού, ένα αλλόκοτο μείγμα τribaloψυχεδέλειας που σου παίρνει το σκάλπ. Προφανώς ο κύριος Baptista είναι ένας από τους καλύτερους percussionist που υπάρχουν στη πιάτσα της jazz – έχει συμμετάσχει σε αμέτρητες κυκλοφορίες του Zohn Zorn, του Derek Bailey, των Masada, του Geri Allen. Εκεί είναι πιο συγκρατημένος. Στις δικές του όμως κυκλοφορίες αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο και μας προσφέρει διαμάντια αυθεντικής ρυθμικής τρέλας. Τελευταίο παράδειγμα το Banquet Of The Spirits, που είχε βγει στην αγορά το 2006 – από την Tzadik, εννοείτε. Από τότε όμως και μετά κάτι ηρέμησε μέσα του. Όχι, δεν το έριξε στην ευκολοχώνευτη έθνικ μουσική, ούτε σε κάτι του στυλ ραδιόφωνο cosmos – προς θεού, όχι. Να, ας πάρουμε το τελευταίο του album, όπου και παίζουν οι περισσότεροι μουσικοί που συμμετείχαν στο Banquet Of The Spirits (εξ ου και ο τίτλος της “μπάντας”). Μια παρέα κυρίως νέων που τον συντροφεύει και πέρα από το στούντιο, σε διάφορες συναυλίες που δίνει ανά τον κόσμο. Το Caym: Book of Angels Volume 17, λοιπόν, έχει κάπου σε δεύτερο επίπεδο όλη αυτή την ενέργεια, τη φυσική δυναμική και κάτι από τη παλαβομάρα των παλιών ηχογραφήσεων. Όμως ταυτόχρονα, έτσι όπως εξελίσσεται ο δίσκος σε μία περίπου συλλογή εθνικομουσικολογικών στοιχείων, υπάρχει μία jazz χροιά, μια μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και πολυεπιπεδότητα στις μελωδίες – των πλήκτρων, του μπάσου, των έγχορδων – μια πιο progressive διάθεση, ένα μουσικό σύνολο μαξιμαλιστικό και μία μουσική κάπως πιο εγκεφαλική, πιο δομημένη, πιο δουλεμένη. Λιγότερο άμεση και περισσότερο έμμεση. Δεν θέλω να πω πως αυτός ο δίσκος είναι καλύτερος ή χειρότερος από το Beat The Donkey, για παράδειγμα. Απλά είναι κάπως διαφορετικός, λίγο πιο γυαλισμένος και γεμάτος. Μα σίγουρα εξίσου απολαυστικός.

((E A R))
((E Y E))

(IF YOU) KEEP ME IN YOUR HEART – First Single from BILL WELLS & AIDAN MOFFAT!

2011-02-04T16:42:00.003+02:00

NOAH CRESHEVSKY - "THE TWILIGHT OF THE GODS" (2010)

2011-01-30T23:12:00.009+02:00

Tα ακούσματα μου γύρω από την “σύγχρονη μουσική” ή modern composition ή απλά avant garde είναι μετρημένα. Ως απλός ακροατής, έχω πολλές φορές προσπαθήσει, αν όχι να απολαύσω, τουλάχιστον να καταλάβω μια σύνθεση του Ligetti ή Stockhausen. Δυστυχώς, δυσκολεύομαι να μυηθώ σε ένα τόσο στριφνά ακαδημαϊκό μουσικό κόσμο, χωρίς να έχω ο ίδιος κάποια μουσική παιδεία. Από την άλλη, δεν θέλω να στερήσω στον εαυτό μου την πιθανότητα ενός ξαφνικού έρωτα με το είδος και έτσι προσπαθώ να ακούω που και που κάτι πιο “τρίτο πρόγραμμα”.
Το “Twillight of the Gods” του εβραίο-αμερικάνου Creshevsky το στάμπαρα στη λίστα Rewind 2010 του Wire και είπα να το δοκιμάσω. Εξεπλάγην από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Μια μουσική τόσο ζωντανή, απείθαρχη και σκαμπρόζα που πραγματικά σε παρασέρνει με την ανατρεπτική της αύρα. Ο ίδιος ο συνθέτης περιγράφει την μουσική του ως “electroacoustic musical language constructed from sounds that are found in our shared environment, handled in ways that are somehow exaggerated or excessive . Στην πράξη, αυτή η δαιδαλώδης υπέρ-μουσική κατασκευάζεται μετά από ώρες επεξεργασίας ζωντανών ηχογραφήσεων jazz ορχηστρών, soloist κλασσικής παιδείας και ορχηστρών δωματίων. Ό τρόπος που μοντάρει αυτό το πρωτογενές υλικό ο Creshevsky είναι πανέξυπνος, καθώς με την παράθεση παρόμοιων ηχογραφήσεων σε μια γραμμική σειρά, αντί να ανασυντάσσει τις μελωδίες και τις κορυφώσεις των συνθέσεων, τις υπερτονίζει και δημιουργεί, τελικά, ένα μοναδικό αίσθημα μετά-κίνησης της μουσικής πραγματικότητας. Σίγουρα, ο δουλειά έχει πολλά κοινά με τα φαντασμαγορικά “Plunderphonics” του έτερου Νεοϋορκέζου John Oswald, αλλά ο στόχος του δεν είναι να πλάσει μια εντελώς νέα μουσική από γνωστές πηγές ή να τις σατιρίσει, αλλά να σεβόμενες τις να βελτιστοποιήσει τις δυναμική τους. Έτσι, στο “Gottamerung” η κlezmer jazz στροβιλίζεται σε ένα εκτυφλωτικά ταχύ ρυθμό που σε ξεσηκώνει, στο κλασικίζων “Omaggio” η ενορχήστρωση δραματοποιείται στον απόλυτο βαθμό και στο “Three Minute Waltzes” το ηχητικό κολλάζ είναι ιδιοφυώς ισορροπημένο. Παρακάτω, το ανατολίτικο “Le Belle Dame Sans Merci” δυτικοποιείται σε μια υπερρεαλιστική early music κατάνυξη και στο κιθαριστικό “Enstancia” το φλαμένγκο φλερτάρει με τον αυτοσχεδιασμό.
Πραγματικά, η μουσική του Creshevsky, όπως παρουσιάζεται σε αυτήν τη συλλογή της Τzadik, είναι ακαταμάχητα γοητευτική και ταυτόχρονα άκρως νεωτεριστική. Έχει την δύναμη από μόνη της να απελευθέρωση τη φαντασία, χωρίς ψυχεδελικά artworks και ψαρωστικά concepts.

((E A R)) ((E Y E))

NATURAL SNOW BUILDINGS - "WAVES OF THE RANDOM SEA" (2011)

2011-01-29T21:21:00.002+02:00

Άλλο ένα ατελείωτο album (πάνω από 70 λεπτά διάρκεια) για το duo εκ Γαλλίας. Οι Natural Snow Buildings συνεχίζουν στο ίδιο, πάνω-κάτω, μοτίβο με όλες τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους: ατμοσφαιρικά drones, ψιθυριστές φωνές, ψυχεδελικές folk σφήνες, μεγάλης έκτασης συνθέσεις. Τα ηχοτόπια που πλάθουν είναι αρκετά συνθηματικά και άμεσα, μελαγχολικά και συννεφιασμένα – κάτι ιδιαιτέρως δύσκολο όταν καταπιάνεσαι με drones και θορύβους. Θα τολμούσα να πω ότι οι Natural Snow Buildings αποτελούν για την folk, ότι οι Bardo Pond για την Avant-Rock – κινούνται σε ένα θολό πλαίσιο βόμβων και θορύβων, με κύριο χαρακτηριστικό των δίσκων τους μια καθαρά συναισθηματική χροιά και με έναν έντονα ζωντανό ήχο, νιώθεις πως βρίσκεσαι κάπου στην άκρη του studio που ηχογραφούν. Οι συνθέσεις κυλούν νωχελικά, με ηχητικά επίπεδα που επικάθονται το ένα πάνω στο άλλο, με τα παραισθητικά κύματα των drones να σε παρασέρνουν ψυχοτρόπα. Εκεί λοιπόν που η μουσική τους σε έχει ρουφήξει στον δικό της αδιέξοδο κόσμο, ξεπετάγεται από το χαλί των βόμβων μία αργόσυρτη μελωδία, που δημιουργείτε σταδιακά καθώς το κομμάτι εξελίσσετε για να μεταλλαχθεί, τελικά, σε ένα νέο-φολκ υβρίδιο. Αυτό είναι το κόλπο που χρησιμοποιούν κυρίως οι δύο Γάλλοι και ομολογώ πως τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον σε έμενα, πιάνει: με κολλάει στο τοίχο. Ίσως, σε αυτό το τον δίσκο, οι Mehdi Ameziane και Solange Gularte καταφέρνουν να συγκρατηθούν και να μην πλατειάζουν – μιας και συνήθως οι κυκλοφορίες τους ξεπερνούν το δίωρο. Γι’ αυτό και το αποτέλεσμα είναι αρκετά συνεκτικό και απολαυστικό, αποτελούμενο από ονειρικές folk μπαλάντες (σαν το Through Breaches In The Layer Of Fog), από δυστοπικούς οργανικούς βόμβους (san to Drift The Water Soul), από στοιχειωμένες τελετουργικές μελωδίες (This Ice Fortress), με πολλά reverb και με μερικά field recordings. Μάλλον λοιπόν πρόκειται για την καλύτερη τους κυκλοφορία – σε μια διόλου ευκαταφρόνητη δισκογραφία, μέρος της οποίας μπορείτε να βρείτε εδώ – και για πρώτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, ξεφεύγουν από τα στενά όρια των limited εκδόσεων μιας και το Waves Of The Random Sea έρχεται σε ένα διπλό βινύλιο με ένα καλοσχεδιασμένο εξώφυλλο (από τη Solange Gularte) μέσω της Blackest Rainbow.

((E A R))
((E Y E))

V/A - "PAKISTAN: FOLK AND POP INSTRUMENTALS 1966-1976" (2011)

2011-01-29T19:58:00.004+02:00

Η αλήθεια είναι ότι έχω λιγάκι βαρεθεί να επαναλαμβάνομαι λέγοντας πόσο καλές είναι οι συλλογές της Sublime frequencies. Από την άλλη βέβαια, δεν έχω βαρεθεί να τις ακούω. Αυτή εδώ προέρχεται από τη σκληρή δουλειά, περίπου μιας δεκαετίας, του Stuart Ellis, (Radiodiffusion International) που κατόρθωσε να μαζέψει το διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό των 22 ακυκλοφόρητων διαμαντιών από την καλύτερη μουσική περίοδο του Πακιστάν. Η συλλογή αναφέρετε στα τελευταία χρόνια της πρώτης χούντας και στη πρώτη πενταετία της πρώτης δημοκρατικής εποχής του Πακιστάν και, μάλλον, της καλύτερης, που τελείωσε άδοξα με το δεύτερο στρατιωτικό καθεστώς και την επιβολή του Ισλαμικού νόμου. Όπως και σε άλλες χώρες, το γειτονικό Ιράν για παράδειγμα, η πολιτιστική κατάσταση δεν ήταν πάντα ακρωτηριασμένη από το θρησκευτικό δόγμα – υπήρχε και καλύτερες ημέρες. Αυτές οι ημέρες αποτυπώνονται τέλεια σε αυτή την συλλογή που εκτείνεται σε δύο βινύλια και ξεχειλίζει από pop μελωδίες, από ρυθμούς που θυμίζουν cult casio, από απίστευτες γκαραζιές, από ψυχεδελικά folk κομμάτια, από παλιομοδίτικα rock n roll, από συναισθηματικές ψευδοτζαζ συνθέσεις. Τα ονόματα των μουσικών και των συγκροτημάτων που στους περισσότερους (μεταξύ των κι εγώ) δεν λένε απολύτως τίποτα, ήταν η αφρόκρεμα της μουσικής επανάστασης στη χώρα, της δυτικοποίησης της μουσικής τους και της ανατολοποίησης δυτικών ρυθμών και δρόμων. Εδώ θα ακούσετε ηλεκτρικές κιθάρες να στριγκλίζουν σαν ούτια, ηλεκτρικά σιτάρ να σολάρουν με garage ρυθμούς, πλήκτρα να αυτοσχεδιάζουν με τουμπερλέκια και ντέφια. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται λίγο κιτς, μπορεί και να είναι λίγο κιτς, να βρίσκονται στο μεταίχμιο της μουσικής αυθεντικότητας και της κακής αντιγραφής, μα είμαι σίγουρος πως αν ακούσετε αυτή τη συλλογή αρκετά δυνατά και οι μελωδίες φτάσουν μέχρι τα αυτιά του πακιστανού που καθαρίζει τζάμια στο γειτονικό σας φανάρι, θα καταφέρει να σας πείσει πως αυτή η κυκλοφορία είναι ένα έπος της εθνομουσικολογίας. Από την άλλη στο άκουσμα αυτών των κομματιών, μπορεί οι πακιστανοί της γειτονιάς σας να βάλουν τα κλάματα – αναλογιζόμενοι τι είχανε και τι χάσανε. Ή ίσως τα πάρουν στο κρανίο και αρχίσουν να σπάνε τα παρμπρίζ όλων των βολεμένων νεοελλήνων.

((E A R))
((E Y E))

TEN METAL GEMS FROM 2010

2011-01-28T09:23:00.035+02:00

Πιτσιρικάς ήμουν κλασσική περίπτωση πωρωμένου μεταλλά. Μακρύ μαλλί, Σάββατο πρωί στο Rock City για CD και κασέτες και το βράδυ καμιά συναυλία. Ο heavy metal ήχος είναι πάντα μέσα μου, αλλά η πουριτανική ατολμία των κύριων εκφραστών του (από τα αναμασήματα των Νevermore έως την βαρετή γεροντοthrashίλα των Slayer και την κολλημένη νορβηγική blackmetal σκηνη) με έχει κάνει να απομακρυνθώ προς άλλα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα। Κάθε χρονιά, όμως, έτσι για το καλό, σκανάρω λίστες με τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς μπας και βρω τίποτα ατσαλένια διαμάντια στην μεγάλη μεταλλική χωματερή. Ε, φυσικά, στην εποχή των blogs, όποιος ψάχνει (εύκολα) βρίσκει. Ιδού, λοιπόν, 13 δισκάκια που αξίζουν, κατά την γνώμη, έστω και μία αυτιά για δεις που βρίσκεται ο καινοτόμος, post-metal πια, ήχος εν έτει 2010. Ξεκαθαρίζω ότι το “Bellus” και το “Golden Shroud” είναι για μένα υπεράνω όλων…

Για αρχή, ας πιάσουμε την περίπτωση των σκληροτράχηλων blackmetallers Ash Pool από την Nέα Υόρκη. Ουσιαστικά, προσωπικό project του Dominick Fernow , γνωστός από του noise freaks Prurient. Εδώ, μιλάμε για κατά μέτωπο blackmetal επίθεση με σιδηροδρομικό riffing, ύπουλες εναλλαγές στα φωνητικά, κατάμαυρη ατμόσφαιρα, χειρουργική εκτέλεση χωρίς intellectual ανησυχίες. Ο Fernow μοιάζει να τρελαίνεται για το μαυρομεταλλικό του alter ego και γι αυτό η πώρωση ξεχειλίζει σε κάθε απαστράπτων ξέσπασμα μέσα στο ηχητικό σκοτάδι. Από τις καλύτερες Old school black metal κυκλοφορίες της περσινής χρονιάς . ((For Which He Plie s...)) ((Ash Pool))

Σε πιο ιδιαίτερο black metal ύφος, το αριστουργηματικό άλμπουμ των καναδών Akitsa. Ο Minimal ξερός ήχος, η σχεδόν industrial μονοτονία στους ρυθμούς, οι αγκαθωτές κιθάρες τα εκφραστικότατα φωνητικά δημιουργούν μια πολύ πειστική μισάνθρωπη μουσική άποψη. Παράλληλα, ότι χάνουν σε τεχνική αρτιότητα , το κερδίζουν με το χύμα αυθορμητισμό που βγαίνει σε κάθε κομμάτι, με αποτέλεσμα το κάθε ένα να βρίσκει τελικά το δικό του σκοτεινό πεπρωμένο, από burzumικο black metal στο “Les Sentilles” εως σε κάτι που μοιάζει με τους Brainbombs να διασκευάζουν Αντίδραση στο “Loyauti”. H πλέον γοητευτικά απόκοσμη στιγμή έρχεται στο τέλος με την καφρυλοποίηση ενός ενδοσκοπικού ποιήματος του Albert Lozeau, με τον Nιant να τραγουδά σαν ένα ανίερο τέκνο του Tazartes πάνω από ένα παχύ στρώμα μαύρου κιθαριστικού feedback. Εύγε! ((Au Crepuscule )) ((Akitsa))

Για ακόμα πιο πειραματικό black metal αξίζει να ακούσει κανείς τους τελείως ιδιοσυγκρασιακούς αμερικάνους avant metallers Wrnlrd. Το πρόσφατο EP τους “Death Drive” όσες φορές κι αν το ακούσω άκρη δεν βγάζω. Μέσα σε 18 ολότελα σαπισμένα λεπτά, περνούν από noise black / death με άκυρες σφήνες από γλυκανάλατα σαξόφωνα σε μελό μελαγχολικές στιγμές με πιάνο και δήθεν δάκρυα. Πραγματικά, επιτίθενται σε ότι μουσικό είδος τους κατέβει στον ακούτραφα μέσα από το πρίσμα ενός κάφρου αμερικάνικου επαρχιώτη που κατά βάθος γουστάρει να ακούει Blind Lemon Jefferson παρά Emperor. Aυθεντικά επικίνδυνοι για τον metal πουριτανισμό, αλλά μάλλον ακατανόητοι για τους μη metal fan, οι Wrnlrd τραβούν ένα πολύ μοναχικό δρόμο. ((Death Drive)) ((Wrnlrd))

Mια κατηγορία από μόνοι τους είναι και οι αγαπημένοι νορβηγοί doom black metallers Furze. To “Necromanzee Cogent" του 2003 παραμένει η καλύτερη στιγμή του Woe J. Reaper, αλλά το περσινό “Reaper Subconscious Guide” έχει την δική του γοητεία. Εγκαταλείποντας οριστικά τα όποια επιθετικά black metal κατάλοιπα του παρελθόντος, ο ήχους βαλτώνει ευχάριστα μεταξύ του επιδραστικού αρχετυπικού evil doom των Black Sabbath και των βραδύκαυστων lo-fi πρώτο-black metal ανοσιουργημάτων των Hellhammer. Tα φωνητικά είναι ακόμα πιο καθαρά αλλά ταυτόχρονα γκροτέσκα και η παραγωγή στα λατρεμένα νορβηγικά τετρακαναλικά επίπεδα. Το κου-κου συστατικό του κατά βάση δύστροπου Furze ήχου είναι φυσικά η χρήση του, πλήρους αντι-μεταλλικού σε υφή, glockenspiel στα πιο καίρια σημεία των αβυσσαλέων σε διάρκεια συνθέσεων, προσθέτοντας τόνους cult-ίλας. ((Reaper)) ((Furze))

Στην άλλη πλευρά του doom ήχου βρίσκεται το “The Crystal World” των Locrian, το ποιοτικότερο από τα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησαν πέρσι, με τίτλο του παρμένο από το ομώνυμο βιβλίο του Ballard. O ήχος τους είναι ένα πολύπλοκο μίγμα prog rock καταβολών, doom ατμόσφαιρας, noise electronics παρεμβάσεων, απλωμένο πάνω σε ένα μυσταγωγικό drone rock υπόβαθρο. Εδώ, συμμετέχει και ο post – rocker Steven Hess (Pan American) στα drums, υψώνοντας ένα μονολιθικό Swans όγκο στο μπροστά στα δραματικά delays στις κιθάρες και τα ψιθυριστά φωνητικά. Η εξέλιξη των συνθέσεων, αν και γραμμική, καταφέρνει να ξεφύγει από τα post- rock κλισέ των Nadja φερ’ ειπείν, με τις σωστές τζούρες 70ς krautrock rock και τα, σχεδόν ψυχεδελικά, σύνθια. Κάτι, όμως, μου λέει η πραγματικά καλή τους στιγμή δεν έχει έρθει ακόμη.

((The Crystal World)) ((Locrian))

Αντίθετα, το project του R. Loren (μέλος των post-rockers Pyramids), Sailors With Wax Wings τον βρίσκει στην καλύτερη του στιγμή. Του πήρε τρία χρόνια για να μαζέψει τους 15 διαλεκτούς μουσικούς από την metal και την avant rock σκηνή που συμμετέχουν στο άλμπουμ και το κατάφερε χωρίς να χάνει το άλμπουμ την συνοχή του. Το αντίθετο, μάλιστα, η ροή των κατά βάση ατμοσφαιρικών, ονειρικών θα έλεγα, shoegaze metal συνθέσεων είναι υποδειγματική, δημιουργώντας μια ελεγειακή post-metal σουίτα με folk μελωδίες να αναδύονται συχνά- πυκνά . Συνήθως, ο καθένας διακριμένος στο χώρου του παίκτης προσφέρει ένα μικρό δείγμα του ταλέντο του στον mastermind Loren και χάνεται υπό τις εντολές του μετά στην ωκεάνια απεραντοσύνη του συνολικού ήχου. Είναι σίγουρο σπουδαίο επίτευγμα από μόνο του να φέρεις κοντά τους πολύ διαφορετικούς μουσικούς κόσμους των Ted Parsons (Swans/Godflesh/Prong), Simon Scott (Slowdive), Vern Rumsey (Unwound), Hildur Gudnadottir (Múm), Aaron Stainthorpe (My Dying Bride), Jonas Rekse (Katatonia), Marissa Nadler, James Blackshaw και άλλων τόσων. Το ευχαρίστο για τον ακροατή είναι το άλμπουμ δεν χάνεται σε οργανοπαικτικούς παπαδερλισμούς, αλλά διατηρεί μια σταθερή μουσική πορεία που απευθύνεται προς την συναισθηματική πλευρά του μεταλλά. Υπάρχει και αυτή.

((Sailors - Album)) ((Sailors - Band))

Αν βεβαία, αυτό που ψάχνεις είναι ο αγνός progressive παπαδερλισμός που εντυπωσιάζει με την τεχνική αρτιότητα του και δεν μυξοκλαίει για τις παλιές αγάπες, το φουτουριστικό math metal έπος “Crush Depth” φτιάχτηκε για σένα. Σε ένα άκρως εγκεφαλικό παιχνίδι για λάτρεις των ηχητικών εκπλήξεων, η βρετανική prog rock ορχήστρα ενσωματώνει funk, soul, disco, jazz, electro στοιχεία με φοβερή άνεση, χωρίς να φοβάται να ακουστεί σχεδόν σαν τσίρκο. Σε στιγμές ο ήχος τους παίρνει και μια αναπάντεχη sexy διάσταση με τις ναζιάρικες ερμηνείες της Lola Olafisoye που σπάει την πολύ nerdίλα. Απολαύστε τους χωρίς ενοχές.

((Crush Depth)) ((Chrome Hoof))

Παράλληλα, στο ίδιο εχτραβαγκάντ πνευματικό επίπεδο βρίσκονται και οι αγαπημένοι Φιλανδοί oτι-να-ναι metallers Circle. To τελευταίο τους άλμπουμ “Rautatie” με έχει πραγματικά ξετρελάνει με τον μοναδικό τρόπο που πλέκει τα πάντοτε απολαυστικά krautrock περάσματα τους και τις υπνωτικές ψυχεδελικές καταδύσεις, με τα πωρωτικά heavy metal ριφφς. Ο τραγουδιστής τους Mika αποτελεί ξεχωριστή ατραξιόν, με το ψευδό – οπερατικό του στυλ να τραβά τα πραγματα στα άκρα του kitsch, αλλά αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά τους . Οι ίδιοι λένε ότι παίζουν Νew Wave Of Finnish Heavy Metal και πώς να διαφωνήσεις όταν ο ήχος τους παραμένει τόσο φρέσκος. Στο μυαλό μου τους έχω κοντά με τους την παλιοπαρέα των Calamari Union του Kaurismaki. Αυθεντική φιλανδική εκκεντρικότητα δηλαδή..

((Rautatie)) ((Circle))

Επιστρέφοντας στον αγνό metal χώρο , ομολογώ ότι εντύπωση μου έκανε και το ντεμπούτο των νεαρών καναδών thrashers Vektor. Εντάξει, από το εξώφυλλο και το όνομα του group ψυλλιάζεσαι oτι το 80s tech speed metal των θεών για μένα Voivod θα είναι η προεξέχων επιρροή στον ήχο τους και όντως ο τραγουδιστής διαθέτη μια σχιζοφρενική παραλλαγή της τσιριχτής φωνής του Schmier στο “Eternal Devastation” των Destruction. Από την άλλη, είναι τρομερά δεμένοι, έχουν ένα ολοκληρωμένο όραμα για τον ήχο τους και τα διαξιφιστικά riffs που ξερνούν οι κιθάρες δημιουργούν ένα δαιδαλώδη thrash metal λαβύρινθο που μπορείς να χαθείς για ώρες. Άξιοι!

2010-12-29T16:47:00.000+02:00

Το μουσικό τρελοκομείο που λέγεται Smegma κλείνει αισίως τα 30 χρόνια και με αυτό το άλμπουμ φθάνει τα 36 !Όπως, οι Sun City Girls, οι Red Krayola, οι Butthole Surfers άλλες παλιές περιθωριακές avant rock μπάντες, οι Smegma αντιμετωπίστηκαν στα 80ς από την υπό διαμόρφωση τότε indie rock κουλτούρα ως χαζοβιόληδες θορυβοποιοί στην καλύτερη. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, με τις αναφορές νεότερων μουσικών κολεκτίβων σε αυτούς (βλέπε Wolf Eyes), απολαμβάνουν και αυτοί ένα μικρό cult status και πάλι, νομίζω, όχι λόγο των πλέον πρόσφατων δίσκων τους, αλλά για ριζοσπαστικό μουσικό τους παρελθόν. Όπως, όμως, συμβαίνει με κάποιες γεροντάρες του free underground, χωρίς προειδοποίηση, βγάζουν μια δισκάρα και ξαναβρίσκουν την εφηβική τους δυναμική. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη με το “Funeral Mariachi” τo ή “My Father Will Guide Me… ” φέτος ; Χωρίς να έχω παρακολουθήσει στενά την δισκογραφία των Smegma, το “Mirage” είναι μάλλον από τα απολαυστικότερα άλμπουμ τους εδώ και χρόνια. Γνήσιοι ιδρυτές της επιδραστικότατης αυτοσχεδιαστικής κολεκτίβας Los Angeles Free Music Society, έχουν φυσικά στο DNA τους τις ανατροπές. Και ως γνήσιοι Αμερικανοί όταν παίζουν μουσική δεν τους ενδιαφέρει η «φόρμα», η « ατμόσφαιρα» και άλλοι, ολίγον μάταιοι, ευρωπαϊκοί προβληματισμοί, αλλά το πώς θα περάσουν καλά. Ναι, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται ο ατελείωτη μουσική πολυμορφία που διέπει το “Mirage” δεν κουράζει, γιατί, έναν καθαρά Smegma «καμένο» λόγο, έχει χαβαλέ. Ταυτόχρονα, έχει και μοναδική ποιότητα. Αυτό φαίνεται με το καλημέρα του άλμπουμ στο 11λεπτο εναρκτήριο κομμάτι σήμα κατατεθέν της φάσης τους. Μπλέκουν free jazz ξεσκίσματα στα κορνέτα, τα κλαμπατσίμπαλα από οικιακά κρουστά, καυστικές noise παρεμβολές, γουστόζικα αναλογικά εφέ, τσιρίδες και ουρλιαχτά, το στιβαρό drumming του Daniel Buck, κιθαριστικά ξεσπάσματα και αλλά ακόμα πιο θορυβώδη σε ένα ιδιαίτερο σουρεαλιστικό αυτοσχεδιασμό, που μόνο με τις πιο αξιόλογες στιγμές των Nurse With Wound μοιάζει. Παρακάτω, τους ακούμε και σε πιο χαλαρές στιγμές είτε χτίζοντας free jazz βινιέτες γύρω από απλά κιθαριστικά αρπίσματα είτε σε ασκήσεις music concrete με παιδικά παιχνίδια προς το φινάλε. Στο μέσον του άλμπουμ βρίσκουμε την ξεδιάντροπη rock n roll πλευρά τους , στα 2:25 λεπτά του “F-85 Turbo Rocket”. Ένα ζαλισμένο rockabilly κομμάτι, που μοιάζει έτοιμο να καταρρεύσει κάθε λεπτό και ζέχνει από την cult σαπίλα. Κάπου εδώ, όμως, οι περιττές αναλύσεις πρέπει να σταματήσουν, καθώς, στην ουσία, στο “Mirage” μιλά μια από τις πιο αυθεντικές συνιστώσες του ελεύθερου Αμερικάνου πνεύματος। Από τις λίγες που επιβιώνουν σε αυτόν τον αιώνα.

((E A R)) ((E Y E))